Werken, werken om Duyfken heel te houden

2002 

 Lukrake uitstalling van VOC spul
Amsterdam, 27 maart 2002 - Vorige week ging het VOC-publiciteitsoffensief van start. De Stichting Viering 400 jaar VOC had het ongetwijfeld graag anders gezien, maar alle aandacht ging daarbij naar wat steevast wordt aangeduid als de 'schaduwzijden' van de Verenigde Oost-Indische Compagnie. Niet de feestredenaars in de Ridderzaal kwamen in beeld, maar het handjevol demonstranten voor de deur en de Indonesische ambassadeur die er niet bij wilde zijn. Zij menen dat er van een 'viering' geen sprake kan zijn: de komst van 's werelds grootste handelsonderneming betekende het begin van 350 jaar kolonialisme in de Indonesische archipel. Hoe zou u het vinden als Duitsland de bezetting van Nederland gaat vieren, vroeg de ambassadeur fijntjes.
Zeeburg Nieuws / 2002: jubileum vierhonderd jaar V.O.C.

 vorige - Beeldbank Noord-Holland /?

 Demonstratie tegen viering VOC verloopt rustig
Amsterdam, 2 mei 2002 - (ANP) - Gewapend met spandoeken voorzien van teksten als 'VOC is Terrorisme' hield de actiegroep 'Viering VOC? Nou Nee!' donderdag een vreedzame demonstratie. Dat gebeurde tijdens de aankomst van het nagebouwde VOC-schip Duyfken bij de Passagiers Terminal Amsterdam.-------------

Mr Governor-General,

It gives me great pleasure to greet you and Mrs Jeffery this evening and to welcome you to our country. Your visit is taking place in the anniversary year which is being celebrated with a wide range of events and exchanges in the fields of politics, economics, culture and sport. In this context, my son Prince Alexander and Princess Máxima will pay a visit to your country in October.

The reason for our commemoration is that four hundred years ago the Duyfken was sent by the Dutch East India Company to explore what was then still the “Unknown South Land” – and so became the first European ship to reach Australia. In memory of this historic event, a replica of the Duyfken is currently sailing along the Australian coast and the vessel has also been immortalised on the Duyfken coin that was minted in Australia several months ago.

Ten years later captain Dirk Hartog fixed a pewter plate to a stake as proof that he had been in Australia. Other Dutch ships followed. Their visits were not always intentional, but rather the result of navigational errors en route to Batavia, which often led to shipwrecks on the Australian west coast. In sixteen twenty-nine, this fate befell the Batavia, in a tragedy of mutiny and murder that claimed many lives. Other Dutch vessels also foundered on that distant shore. Fortunately, the fact that our shared history largely began with shipwrecks was by no means a prophecy for the four centuries that followed.

Speech by Her Majesty the Queen, 26 September - The Dutch Royal House

24-10-06

Pech voor prinselijk paar in Australië

Dikke pech dinsdagavond in Australië voor prins Willem-Alexander en prinses Máxima: 3,5 uur hadden ze gevlogen om de alomgeprezen zonsondergang bij Ayers rock ofwel Uluru te zien, de beroemde monoliet in het midden van het land. Maar van de zonsondergang was niets te zien, want in plaats van zon was er regen.

Stevige wind, die het paar en zijn gevolg het rode zand van de Australische woestijn om de oren deed vliegen, completeerde de teleurstelling.

Het voorgenomen openluchtdiner aan de voet van Uluru werd afgelast, de fotosessie met de markante monoliet in zijn geheel op de achtergrond werd tot verdriet van de meegereisde fotograven geannuleerd. Zij moesten het doen met een plaatje van het stel waarop de zeshonderd miljoen jaar oude reuzenkei maar voor een klein deel te zien is.

‘Dé plaat’ van het officiële bezoek aan Australië kon niet worden gemaakt.

Voor twee toeristen uit Nijmegen was het bezoek van prins en prinses aan Uluru toch het hoogtepunt van hun dag. Fenneke en Marcel Schoenmaker, getrouwd op 29 september, stuitten tijdens hun huwelijksreis aan de andere kant van de wereld zomaar op het prinselijk paar. ‘Hartstikke leuk! We hadden wel gehoord dat ze naar Australië kwamen, maar dat ze nu net op dit moment ook bij Ayers Rock zijn!’, straalde de 32-jarige bruid naast haar even oude echtgenoot.

De tweede dag van de prinselijke reis was nog begonnen in hoofdstad Canberra, waar Alexander en Máxima een bezoek brachten aan het Australisch sportinstituut dat helemaal is opgezet om het land aan zoveel mogelijk medaillewinnaars te helpen. Sporters worden met de modernste middelen getest onder allerlei omstandigheden en de gegevens worden tot in de details geanalyseerd. Coaches kunnen de onderzoeksresultaten opvragen. Het instituut kijkt tot ver over de grenzen: zo beschikt het ook over informatie over de wildwaterbaan in Zoetermeer.

Daarna ging de trip naar de nationale universiteit van Australië, voor een gesprek met deskundigen over de relatie van het land met ondermeer buurland Indonesië. Terwijl een jonge koningin Elizabeth II vanaf een schilderij aan de muur toekeek vertelde dr. Greg Feale dat er wel wat af te dingen is op de indruk dat het grotendeels islamitische Indonesië totaal aan het radicaliseren is. De islam is wel zichtbaarder geworden en meer mensen lijken te willen leven naar islamitische principes, maar dat doen ze vooral op privé-niveau. Ze stemmen ook lang niet altijd op islamitische partijen. Er is nog wel reden tot zorg, maar niet zo erg als vier tot vijf jaar geleden. ‘Bovendien heeft de Indonesische politie meer verdachten van terrorisme opgepakt dan enig ander land.’

Prins en prinses namen volop deel aan de discussie en vroegen op diverse fronten stevig door. Máxima, die in verwachting is, was die ochtend duidelijk even niet lekker geweest, maar liet zich geenszins uit het veld slaan. Het gaat ook gewoon goed met de prinses, maar zoals eerder door de RVD gemeld moet ze af en toe wat rustig aandoen. Er lekker bij gaan zitten bijvoorbeeld. En dat deed ze dan ook.

 Bron: De Volkskrant; Uluru - Monarchie - Nieuws over het Belgisch vorstenhuis en over ...

monarchie.skynetblogs.be/tag/1/Uluru -

'Niet herdenken zonder toekomst'

 -------------------------------------------

Aboriginal kunst naar Utrecht

 Maxima | punt.nl: Je eigen gratis weblog, gratis fotoalbum ...

www.australianprintworkshop.com/ projects/Duyfken_

	Duyfken: The Aboriginal Print Portfolio
	APW was commissioned by the Embassy of the Kingdom of the Netherlands to produce a limited edition print portfolio to commemorate 400 years of Dutch contact with Australia and to acknowledge the special role of Aboriginal peoples of Australia in these early contacts with the Dutch. The theme of the project was 'first encounters'. The title of the portfolio was derived from the name of the first Dutch ship to land on Australian shores, the Duyfken. Ten indigenous artists, from regions around Australia which were visited by the Dutch 400 years ago, were given the opportunity to produce a permanent record of this commemoration in the form of a limited edition print, to be included in the commissioned Portfolio. From 4 - 8 July 2006, the artists came together in Melbourne to take part in a printmaking workshop at the APW. The artists are Karen Casey and Alan Mansell from Tasmania, Dulamari (Djalinda Yunupingu) and Dhuwarrwarr Marika from north-east Arnhem Land, Janice Murray and Pedro Wonaeamirri from Melville Island, Garry Namponan and Leonie Pootchemunka from Aurukun, western Cape York Peninsula, and Laurel Nannup and Chris Pease from southern Western Australia.

http://www.australianprintworkshop.com/projects/project.asp?projectId=133&pageId=14

www.vivienandersongallery.com/

ABO JV def 2006(07)_CORR

2006 

 WieWatWaar; vierhonderd jaar vriendschapsbanden tussen Australië en Nederland
op 01 febr   uari '06, 00:00, bijgewerkt 21 jan   uari '09, 03:53
De Koninklijke Nederlandse Munt slaat een speciale munt van 5 euro ter herdenking van vierhonderd jaar vriendschapsbanden tussen Australië en Nederland. Op 26 februari is het vierhonderd jaar geleden dat kapitein Willem Janszoon de kust van Australië ontdekte met zijn schip `t Duyfken. Beide landen houden dit jaar diverse activiteiten om dat feit te herdenken. De munt wordt geslagen in opdracht van het ministerie van Financiën. www.volkskrant.nl/archief_gratis/article1016123.ece/WieWatWaar_vierhonderd_jaar_

vriendschapsbanden_tussen_Australie_en_Nederland.

www.australianprintworkshop.com/projects/Duyfken_

2006 Duyfken, The Aboriginal Print Portfolio commissioned by the Embassy of the Kingdom of the Netherlands, Sydney Masterwork, Vivien Anderson Gallery ... www.vivienandersongallery.com/artists/dhuwarrwarr_marika/bio.html

rThe Aboriginal Print Portfolio commissioned by the Embassy of the Kingdom of the Netherlands

 In 2006 Nannup wrote and illustrated the book A Story To Tell, published by the University of Western Australia Press. This book tells the stories of Nannup's childhood and some of the stories of the lives of her parents. These stories are accompanied by Nannup's drawings, etchings, woodblock prints and family photographs. These images and their stories, as Nannup relates in a 2006 interview with Daniel Browning on Radio National's AWAYE! program, are for her "children and grandchildren to know what life was like for me and my parents".

In 2006, seven of Nannup's prints were acquired by the National Gallery of Australia, six by the Art Gallery of Western Australia and two by the Berndt Museum of Anthropology in Perth. That same year Nannup participated in a print workshop along with nine other Indigenous printmakers at the Australian Print Workshop in Melbourne, Victoria. The aim of this workshop was to produce a print that would commemorate the 400th anniversary of the landing of the Dutch ship Duyfken on Australian shores. A limited edition print portfolio was produced and one was presented to the Netherlands' Prince Willem-Alexander and Princess Máxima in a ceremony at the Art Gallery of New South Wales in November 2006. The Prince and Princess immediately donated the portfolio to the Museum of Contemporary Aboriginal Art in Utrecht, Netherlands. The Queensland Art Gallery also acquired one of these portfolios for their collection.

DAAO Laurel Nannup

okt 2007

In Aurukun leerden wij de prachtige “law poles” kennen. De symboliek van deze wetpalen heeft grote indruk gemaakt. Het gaat om kunstwerken die alleen worden vervaardigd bij bijzondere gebeurtenissen. Dat speciale wetpalen zijn gemaakt voor Nederland, om de gebeurtenissen rondom de Nederlandse landing op het grondgebied van de Aboriginals in de 17^e eeuw te herdenken, is dan ook een markant gebaar. Nederland mag dankbaar zijn voor deze wetpalen omdat ze verzoening en vrede symboliseren.

In Aurukun werd ons verteld over het gebruik van ceremoniële inwijding, het zogenaamde ‘inzingen’, van wetpalen dat ook gericht is op bescherming tegen spirituele krachten. Ik kijk er werkelijk naar uit deze ceremonie zo dadelijk van dichtbij te mogen meemaken.

 Sjabloon EK - Normal.dot  HTML-versie www.eerstekamer.nl/toespraak/toespraak_bij_de_opening.../f=x.doc

 ,  From: The Australian;  June 05, 2010 12:00AM
We need to find ways to meet the future with hope, not on our knees
 
 
 
Despite the fine words of several generations of politicians, indigenous people still await a fair go
IN December 1992, Paul Keating, then prime minister, gave a speech in Sydney that is today known as the Redfern Park speech. It was an electric speech that woke up a lot of people and sought to spark a fire in Australian public life.
Keating spoke about what he saw as the great test facing Australians, a test, he said, Australia had always failed.
He told us that extending the wealth and bounty of Australia to the first Australians was what the future was all about and that it was "a fundamental test of our social goals and our national will, of our ability to say to ourselves and to the rest of the world that Australia is a first-rate social democracy, that we are what we should be -- truly the land of the fair go and the better chance". The prime minister was challenging himself and the nation, promoting a future in which Australians could say with pride that they had passed the great test of conciliation with the first Australians; that we were all equal, balanced, as we should be.
Start of sidebar. Skip to end of sidebar.
End of sidebar. Return to start of sidebar.
I recalled this speech recently as I was thinking about the highs and lows of the Aboriginal struggle. I have spoken about my frustrations as I look back on what are wasted years of talk and politics.
Aboriginal leaders have been lifted up time and again, only to find that what we had hoped for was not what we got when it came to real action.
Keating spoke the truth at Redfern Park but he later lost his government and his voice: he could not follow through and deliver, no matter how hard he tried.
In 2007 we all welcomed a great step taken by then prime minister John Howard to promise an amendment to the Constitution to recognise Aborigines, and I was enlivened by Kevin Rudd's commitment to me in 2008 that there would be such recognition. But where are we today?
I loved Rudd's apology for its genuine, heartfelt remorse and sorrow for wrongs done, but it has not been built on, and so remains only words.
Going back years, in 1988, Bob Hawke promised a treaty. I was with Hawke on his final day as prime minister and I could feel his sense of disappointment that more had not been done.
But back to Keating: in 1992 he acknowledged the devastation of the past while laying out a plan for the future. It was honest and inspiring, but today the raw power of the language is its legacy, not the raising up of Aborigines' lives.
I think it was this sense of the almost helplessness of non-Yolngu leadership that led me to a conclusion many years ago, after I had retired as chairman of the Northern Land Council. The conclusion was that the only way forward was for there to be a conscious and continuous show of self-motivation, discipline and strength by Aborigines.
We must answer the questions ourselves: How can we become productive, economic citizens in our own right? How can we meet the future standing and head-on, rather than hopeless and on our knees? How can we put ourselves in a position where our rights, and the wrongs done to those rights, are unavoidable and demand decisive and final action? How can we use land rights to encourage development and activity, not to discourage it?
The answers, of course, can be found only at home, with us, by the taking of responsibility, through the strategic use of our rights and our own determination to work hard and be as we are without having to rely on others.
No doubt this is a difficult task, as it has rarely been achieved. But we are determined to get there and set an example and I believe progress is being made.
I have written previously about our forestry project that has employed more than 20 young men. This is just one project but it is something our men have grabbed as their own and it has given them focus. They have set an example for other young men and women who are working harder and better. I have alerted readers to the work that is quietly taking place with the mining companies on our land as we develop a new relationship and focus on education as the first step to job opportunity.
My senior family members have taken hard steps to redirect the potential of the organisations we lead.
We have re-targeted the Yothu Yindi Foundation, maintaining the Garma Festival but focusing on building a year-round institute of secondary and tertiary learning where Yolngu and non-Yolngu come together daily to share information and plan for the future -- this is the Garma Institute, first dreamed of by our leaders in 1993.
With my elder sisters I have walked the streets and talked with our lost people who drink too much and live in the scrub. Our local community organisation is now led by my brother Djawa, who is making his leadership felt. My brother Mandawuy continues to spread his message of responsibility and determination for a better future. That is just our family.
Throughout Arnhem Land I am sensing a slow rebirth as people realise the future can be only in our hands, not sitting around waiting for government handouts.
Djambawa Marawili at Blue Mud Bay has taken his clan on a path of self-determination, building a school, starting tourism and developing his family's world-famous artworks. He is the lead negotiator in developing a fishing industry in Arnhem Land. The Elcho Island leaders remain united and refuse to lose hope despite their terribly crowded and under-resourced community. In the west, at Wadeye, the Thamarrurr leaders have taken their unity to the wider world and are rebuilding their community. The Larrakia in Darwin are building an economic base for their future.
I mention only a few, but I believe many of our people are realising the future must be guided by us, not outsiders.
This was the message Keating gave us also. He recognised the past but, having done that, he sought a partnership on behalf of the Australian people. And he refused to accept it couldn't be done: "We cannot imagine that the descendants of people whose genius and resilience maintained a culture here through 50,000 years or more, through cataclysmic changes to the climate and environment, and who then survived two centuries of dispossession and abuse, will be denied their place in modern Australia. We cannot imagine that. We cannot imagine that we will fail."
Like Keating, I cannot imagine that we cannot find a way to conciliate and partner our two worlds, but the thinking of Aboriginal leaders must continue to develop and the policies of government must be adapted. The present policy framework is just not working; rather, it is so strict and controlled it stunts our efforts. The intervention, intended to break the cycle, has become just another policy in the frame. We have to take bigger and bolder steps forward.
The recognition of Aborigines in the Constitution is a fundamental step, but it must be linked to a reform agenda that is understood by the Australian public and that has the support of Aborigines.
I believe the work needed to obtain constitutional reform provides the pathway to engagement of the Australian public on these issues. A proposal to amend the Constitution will need careful preparation even before the question can be asked, and now is as good a time as any to start this discussion. At the same time, the incumbent government and welfare arrangements must start to be reworked so Aborigines are given back the opportunity to show their discipline and leadership.
Those groups that want to stay on welfare and government grants forever can say so and be left out of the debate.
Those of us who want to step up and be real players by rebuilding our communities will do so.
I believe the start of a bipartisan public debate on constitutional reform can be linked with well-thought-out, key reforms of the system, with a focus on filling the gaps in education at primary, secondary and tertiary levels, stimulating local economies to create jobs and enabling Aborigines to take responsibility for their lives. This means, of course, that welfare reform must continue so spending a lifetime on welfare is not an option. I would like to see all parliamentarians, all Australians, think about how this debate can be shaped so the outcome is the one that was envisaged by our prime minister on December 10, 1992 -- "the land of the fair go and the better chance".

 From: corvankeuk@hotmail.com
Subject: GARMAVERHAAL
Date: Tue, 5 May 2009 17:28:59 +0200

 Hij komt op mij meer over als een Getuige van Jehova, die geloven ook dat hun weg de enige weg is en sluiten hiermee zoveel anderen buiten. > Weet je Steven, ik kan echt genieten van het leven,
> van liefhebben van mijn manier van geloven. Dat weet iedereen
> om me heen. Probeer het ook eens met positiviteit (Jenny zei
> dat laatst ook al tegen je), is onontbeerlijk om geestelijk
> zowel als lichaamlijk gezond te blijven. Ik draag deze ochtend aan U op.
Neem alstUblieft mijn wanhoop van gisteren weg.
Help me alles te vergeven wat me pijn gedaan heeft
en me aan banden kan leggen.
Help me een nieuw begin te maken.
Zegen alstUblieft mijn pad
en verlicht mijn manier van denken.
Ik leg de komende dag in Uw handen.
Zegen alstUblieft alles en iedereen die ik tegen zal komen.
Maak me wie U wilt dat ik ben,
opdat ik kan doen wat U wilt dat ik doe..
Kom alstUblieft in mijn hart en haal daar alle woede,
angst en verdriet weg.
Vernieuw mijn ziel en bevrijd mijn wezenlijke kracht.
Dank U God,
voor deze dag.

 
In mijn iets langere leven dan het jouwe, heb ik diverse magische momenten gekend. Zonder deze bijzondere "enchanted moments" zou ik mijn leven als minder waardevol beschouwen. Gelukkig heb ik nog wel eens magische momenten.
Magische is bijvoorbeeld een woord dat ik kan gebruikens als ik verliefd ben, mooie muziek hoor, heel vertrouwd met iemand in gesprek ben, naar maan en sterren kijk, onweer zie en hoor enz. enz.

Ik snap derhalve ook helemaal niet waarom je klikt.
 
 

"Hem" heb ik al ontmoet toen jij nog bij je vader in z'n verrekijker zat en dat laat ik me niet afnemen Steven, zeker niet door mensen die erop kicken de woorden van de medemens stelselmatig anders uit te leggen dan gezegd.
 
 
Bungul als hoofdact. Dit is de ceremoniële dansen op een grote oval van 16.00 tot zonsondergang. In de avond worden er films gedraaid met als thema...... de aboriginal cultuur.
 
 
De panelen kwamen uit de kerk die onder verbouwing is en bevat de Yirritja en Dhuwa law. In de aboriginalcultuur bestaat alles uit Dhuwa of Yirritja, de mensen, de dieren, planten , lucht en aarde. Dhuwa moet Yirritja trouwen en vise versa. Dit systeem is opgezet voor verschillende redenen. Een ervan is een tradesysteem, bijv: vrouw is Dhuwa en is beloofd aan man Yirritja in andere clan. Zo blijven de relaties tussen clans aan elkaar verbonden en de ceremonies bewaard. Maar ook is aan dit systeem te danken dat er geen familieleden met elkaar trouwen, en er geen incest is. Dit was in het heel kort een erg ingewikkeld systeem met vele vele lagen. Erg interessant maar te ingewikkeld om nu op te schrijven, dus die kunnen bewaren voor later.
Ook hebben onze guides hier in de kerk getracht ons uit te leggen hoe de aboriginals denken, hoe hun law is, hoe de skinrelaties werken, welke contacten verboden zijn binnen de familie. Gelukkig krijgen we hier later in de week een uitgebreider praatje over.

Daarna zijn we naar de school geweest waar we dansen te zien kregen van de kleintjes. Het is erg leuk te zien dat de cultuur nog steeds overgedragen wordt en geleerd wordt door en aan de kleintjes, zo blijft het bewaard tenslotte. Lunch hebben we gehad op shady of ook wel windy beach genoemd. Drie keer raden waarom deze naam.......hihi.

Op het festival terrein kwamen de eerste bunguldansen, elke avond zijn er drie groepen die tegen elkaar op dansen voor een geldprijs. Ik moet eerlijk zeggen dat de Bungul dansen het voor mij niet deden op Garma. Er miste een bepaalde passie, die ik wel zag bij Beswick festival.
Na het eten heb ik een docu film gezien over de yolgnu whale people in south whales. Gemaakt door een traveller die zich op een bepaald moment verbonden voelde met de dolfijnen en de hele wereld over is geweest om contact te maken met alle clans, stammen, groepen en/of culturen die zich verbonden hebben met de dolfijn. Zo kwam hij terecht bij deze Yolgnu people. Een docu over hun problemen met de government die heilige plaatsen schend door te bouwen, toegang verbeid aan de mensen aan heilige plaatsen, en de connectie tussen de gebeurtenissen tussen de aboriginal mensen en de gebeurtenissen met de whale.
 
 
En hebben een geschiedenis-praatje gehad van een van de guides. Erg boeiend. Daarna werd de groep gesplitst in man en vrouw. De mannen gingen hun business doen en wij vrouwen werden meegenomen de bush in met de dames om pandanas en bushmedicine te zoeken.

Omdat wij als toeristen allemaal niet ingewijd zijn, of bekend gemaakt zijn aan de spirits is dit eerst gedaan dmv rookceremonie, en zweet op locatie. Daarna heeft iedereen in de groep een skinnaam gekregen zodat de dames weten hoe ze ons kunnen aanspreken en communiceren, aan de hand van hun sociale systeem. De dames vertelden dat dit jaar het vrouwen culturele programma voor het eerst geleid wordt door de yolgnu dames van begin tot eind. De organisatie heeft er niets over te zeggen gehad wat wij geleerd of te zien krijgen. Dit is een goede zet van de dames om hun positie terug te nemen en de rechten bij hun te houden. Tenslotte zal de een andere dingen leren als de ander. Ze leren jou wat hun denken dat goed is voor jou op dat moment om verder te komen. En als ze iets niet willen vertellen, doen ze dat niet.
 
 
'middags terug op het terrein hadden de dames ons geprobeert te leren hoe de vrouwen dansen zijn. Het ziet er zo eenvoudig uit, zo simpel maar ik heb geleerd dat het in de kleine dingen zit. Overgave tot de spirits, strakke bewegingen, het voelt een beetje dom om te doen. Ondanks dat het voor de vrouwen serieuze zaken zijn hebben ze er onder elkaar wel heel veel lol mee. De vrouwen lachen om ons en onze pogingen en wij hebben de grootste lol om de gekheid erin.

S'avonds hadden we een storytelling avond gepland door de dames. Maar omdat ze allemaal erg moe waren hebben ze besloten om ons vragen te laten stellen. Hier waren geen mannen bij en als er stemmen van buiten de afscherming te horen waren moesten we stil zijn, zo heilig is de vrouwenbussines. En de aboriginal mannen lopen liefst met grote boog om vrouwen-business heen. Een erg interessante avond, veel gesproken over huwelijk, sex, ceremonies ed. Waar ik hier niet teveel op in mag gaan. Een ding wat mij opviel in dit gesprek was dat ook de dames hier praten over de jeugd,''ze hebben het nu makkelijker als hun vroeger. Ze kunnen geld bij die of die halen en kopen wat ze willen, ze leren niet hoe het hoort, wat ze moeten doen en verwachten steun van hun familie. Vroeger moesten we werken om te overleven!''

En wat ook duidelijk werd deze avond is dat de vertaling dreaming helemaal geen goed woord is. Het is een verzonnen woord door de blanken, die ze hier niet gebruiken. Hier praten ze over totem, spirits en law. De hele avond heb ik doorgebracht naast twee hele sterke dames, heel krachtig. De dame aan mijn rechterkant hield mijn hand vast en gelijk voelde ik een enorme hitte. Wat de hele avond duurde en ik op deze manier haar energie mocht voelen zonder aanraking. Later bleek dat deze dame Gulumbu is, een hele bekende painter en medicine woman. Het is een bijzondere ervaring deze avond, met deze sterke vrouwen. De liefde, de kracht en openheid van de vrouwen zijn eindeloos.

Zij geven het vrouw zijn iets magisch, een verantwoording, de sociale verbinder. Zij ervaren het als een feestje..... !!!!!!
 
 
Vanmorgen vroeg op voor een ochtendritueel met de dames bij de opkomende zon, womans only. Op een uitkijkpunt verzameld in het donker met de gezichten richting de morningstar. Dit is het punt war de zon opkomt. Ik ging naar dit ritueel toe met de gedachte, van nou serieuze zaken, stil zijn enzo, aandacht hebben voor wat gebeurd. En wat gebeurd er..... de dames hebben de grootste lol, praten door elkaar heen, maken grapjes, lachen hardop. hahaha zo kun je ook serieus zijn.

Maar bij de eerste tekenen begonnen de dames hun ceremonie. Er wordt uitgelegd dat net als bij andere zang de wereld wordt gezongen, in dit geval de zon, de spinnen in bijzonder (???????) de bomen en de dieren die hierin leven, de dieren op de grond en al het andere. Ze vertellen dat de spin in bijzonder word gezongen omdat als zij gaan zingen de spin ook wakker word en zijn web maakt om zijn ontbijt te vangen. Deze zang gaat door tot de leading lady besluit dat het goed is, dan word gewacht tot de eerste roep van een vogel. Dan wordt het tweede deel gezongen tot de zon een zichtbaar streepje is.

 
Iedere clan heeft zijn eigen totem/paintings rechten. Hier zit een soort copyright op. Net als met het weven, iedere clan heeft eigen techniek, en kleuren. Zo ook met paintings. Andere clans mogen niet de totems gebruiken. Toeristen mogen in principe tekenen wat ze willen, maar bijv in yolngu stijl niet de kriskras lijnen gebruiken. Hier wordt het verhaal immers in verteld, de law.

S'avonds zouden we de uitgebreide uitleg over maorti en skin krijgen en daarna een ceremonie. Denk ik na de uitleg maorti en skin eindelijk duidelijk te hebben, sloot de dame haar verhaal af met de mededeling dat dit nog maar de eerste lagen zijn van een veel ingewikkelder systeem met vele lagen: -*
Omdat de tijd uitliep voor de dames (moesten meedansen in de bungul) werd in eerste instantie de ceremonie afgelast en verzet naar de open(vrouwen)dag de volgende morgen. Terwijl een grote groep mensen al weggelopen was vroeg een van de dames ineens wie de ceremonie wilde doen. Dit werd Rebecca.

Over de ceremonie mag ik ook hier niets zeggen maar de ervaring was overweldigend. Zoals de aboriginals hier ook wel zeggen is het niet alleen de direct betrokken, Rebecca, die medicine krijgt maar ook de omstanders krijgen hun medicine (alle helende,spirituele gebeurtenissen noemen ze hier medicine). En ik heb mijn portie gehad. Ik weet niet precies wat er gebeurde maar er werden vele oude laadjes met pijn opentrokken. Nadat ik wat rustiger werd heb ik mezelf afgezonderd in mijn tent, ik ben de hele avond en de dag erna nog onder invloed geweest van vele emoties. Rebecca en ik hebben de dagen hierna nog heel veel contact gehad.

Ondanks de lange dag ben ik s'avonds toch naar de film 10 canoes geweest. Dit is een aborigini film die vele prijzen heeft gewonnen op een bekend filmfestival. Een soort docu film waarin een deel van de cultuur duidelijk en met grote humor wordt uitgelegd. Een aanrader voor wie geïnteresseerd is.
 
Na een goede nachtrust voel ik me stukken beter maar merk wel dat ik met emoties rondloop die ik niet helemaal kan plaatsen. Er is opgeruimd zonder dat ik precies weet wat, dus helemaal goed, hahaha.
Deze morgen was ik uiteraard weer naar de ceremoniehut gegaan. Het was duidelijk geen spirituele ervaring met deze grote groep maar alsnog erg interest om allemaal te zien. We mochten getuige zijn van een ceremonie van een meisje die haar eerste menstruatie had. Daarnaast werden dezelfde ceremonies als gisteren gedaan (bedoeld voor lichamelijke pijnen, soort sauna) en een andere voor inwendige problemen van blaas, darmen, baarmoeder maar ook het ondersteunen van het lichaam om weer in de ''normale'' positie te komen na een geboorte. Allemaal rook ceremonies. Er werden ervaringen verteld door andere vrouwen die in het verleden de ceremonies hadden ondergaan. Dit werd erg interessant en bijzonder. De hele ochtend stond weer in het teken van onvoorwaardelijke en mega veel liefde.
 
 
Banula heeft ons allemaal erg veel (willen) leren over zijn cultuur, veel verhalen en veel woorden. Maar toen ik Banula ook vertelde dat ik het zou vergeten zei hij ''dan vertel ik het nog een keer, zo onthoud je het vanzelf een keer''..... een heerlijk uitgangspunt, en helemaal op de aboriginal stijl. Observeren en herhaling is de kracht. En ja, iedereen was praktisch alle woorden alweer vergeten de volgende morgen.

De welwillendheid en kracht waarmee Banula iedereen over zijn cultuur wil leren en delen is bijzonder. Ik hoorde van Jon dat hij de rangers op Dhimurru ook ''dwingt'' de taal en verhalen te leren door in zijn eigen taal te praten en de verhalen te vertellen bij de betreffende locatie. Zo ging dat deze avond ook. Terwijl de mannen aan het jagen waren was ik met Banula alleen op het strand. Ik, enige vrouw vanavond, en vermoed dat hij voor mij ''moest'' zorgen, en mij absoluut niet alleen op het strand kon laten. Terwijl we hier samen zaten heeft Banula wat verhalen verteld en mij ingelicht over de locatie, de rechten en plichten van iedereen. Zo kreeg ik bijvoorbeeld een grote ''preek'' toen ik wilde helpen een groot stuk hout te verplaatsen in het vuur omdat dit mannen werk is. De vrouwen hebben alleen de rechten over het kookvuur (is kleiner). Dit omdat de vrouwen zich niet mogen bezeren, door de rug gaan of handen verbranden, een vorm van zorgen voor de vrouw die niet geëmancipeerd is, erg wennen, hahahahaha.
 
 
Northern Territory heef het hoogste aantal nieraandoeningen TER WERELD, en merendeel hiervan valt onder de aboriginal mensen. In de meeste communitys is alleen een zuster en wat health workers, maar die zijn niet getraind of bevoegd om diagnose te stellen waardoor het nog al eens kan voorkomen dat mensen te lang met een nieraandoening/ziekte rondlopen. De meeste artsen komen eens in de twee weken of eens per maand in de community. De dames gebruiken derde wereld bush medicine in een eerste wereld stad. En de Australische geneeskundige wereld is unable of unwilling om de bush medicine te integreren.
 
 
90% vd dialyse gebruikers is aborigini. Deze mensen moeten weg uit de community, weg van de familie en weg van hun land. Alles wat ze kennen. En soms zijn ze nooit buiten de community geweest, spreken een andere taal en kennen niemand. Dit alles is van grote invloed op de sociale kontakten, de ceremonies en de kennis overdracht. Hier leren de mensen door observeren maar als er niemand is om iets voor te doen, valt er dus niets te leren waardoor allerlei gebruiken verdwijnen. De mensen weten wat ze willen maar hebben de middelen, kennis niet. Daarvoor hebben ze blanken nodig met de kennis, kennissen en de financiële middelen.

 
Deze kinderen blijven zoveel mogelijk in de community waar de familie voor ze zorgt eventueel met medicatie van de dokter. Als de kinderen heel erg ziek zijn worden ze naar een residentiele instelling gebracht. Op de vraag wat er vroeger met de kinderen gebeurde kreeg ik hier geen antwoord. Van anderen heb ik gehoord dat de baby’s met een afwijking gedood werden omdat ze niet zouden kunnen jagen en teveel tijd in beslag nemen van de familie om voor te zorgen. Zal per clan misschien verschillen.
 
 
Nog even wat tijd doorgebracht met Rebecca en gepraat over haar ervaringen afgelopen dagen na de ceremonie, ze heeft nog steeds positieve gevolgen ervan. Slaapt voor het eerst sinds 6 jaar zonder pijn en in keer de nacht door, veel inzichten op zichzelf. Ik heb har verteld over mijn idee om de clan hier te helpen en maandag gaan we samen naar yeunice in Yirkala. Rebecca komt hier in februari wonen en wil ook dolgraag iets betekenen voor de community.

 
Ondanks dat alles in mijn reis tot nu toe heel vloeiend is gegaan en het hele universum werkt om voor mij alles te regelen vind ik het nu toch wel beetje lastig om positief te blijven zonder enige vastigheid.
 
Djurignu vertelde dat ze een healing centre is begonnen hier met de ceremonies die we hebben gezien op Garma. Ze krijgt veel verzoeken van buitenlandse mensen en ze vroeg of Rebecca en ik haar met haar zaak kunnen helpen, Bijvoorbeeld door mensen op te halen en weg te brengen, met de administratie, koffie en thee zetten. Alles zodat zij zich daar niet mee bezig hoeft te houden en zich kan focussen op de ceremonie. Voor Rebecca is dit een geweldig idee voor als ze hier komt wonen in februari en ik kan het in mijn achter hoofd houden als werk voor waneer ik hier terug kom. Het zou wel geweldige manier zijn om in de cultuur en womens business te blijven.
In de art centre heb ik een geweldige geweven mand gekocht en een dilly bag…. vakmanschap van de dames.
 
 
And Garma ...... well Garma was a whole special part in all of the rest. Also teaching me about the simplicities in life, being a woman, the value of familie, friends and believes. But strangely it is Garma I don’t think about a whole lot, only when thinking about those things. And after I got back I didn’t go through my books and stuff as I thought I would. Maybe I can’t handle it right now, I think that’s oké.

Because you are a hugh part of my life changing event in this life, I think we will meet again, in this ore future life. Looking forward too it already hihi. I also told Jon that each time I hear and read mails about those great magnificent times and adventures I immediately want to pack my bags haha. But I would have no idea how to arrange a trip down under for the coming year or so
 
 
Afgelopen zomer heb ik ook het voorrecht gehad om met een uitzonderlijke en bijzondere cultuur in kontakt te komen. Wel te weten de 70.000 jaar oude ab-original cultuur in Australie. Toen ik in Australie was en mocht horen en zien wat er allemaal gebeurd is in hun geschiedenis herkende ik veel uit de geschiedenisboeken mbt de amerikaanse indianen, zonder mij bewust te zijn van de hedendaagse indianen. Totdat ik in uw correspondentie met Lucas dezelfde dingen las als ik afgelopen zomer heb mogen aanschouwen.

Graag deel ik een stukje met u..... ik weet niet precies waarom maar dit komt voort uit een kern gevoel.

Decennia's lang hebben de blanke cristenen de ab-original van zijn land, mensrechten en menselijkheid ontnomen. Alcohol, drugs en tabak zijn geintroduceerd als ruilmiddel/omkoperij waarvan de negatieve gevolgen tot op heden helaas nog steeds immens groot zijn. Pogingen tot het smoren van de ziel van de cultuur door massamoorden, het uit huis halen en ''heropvoeden'' van alle kinderen tot christen in speciale nederzettingen (bekent onder de naam: gestolen generatie). Het ''doorbroeden'' van de donkere huidskleur naar blank, verbieden van het uitvoeren van ceremonies en het spreken van hun eigen taal. Allemaal heel naar en in grote delen van het continent word de rijkdom van deze cultuur tot op heden niet erkent en/of herkent door de grootsheid van negativiteit en problemen voortvloeiend uit de geschiedenis. Gelukkig bestaat deze rijke, inspirerende, oercultuur nog steeds, en zijn er op diverse locaties in het land serieuse projecten opgezet door /voor en van de ab-origini om de cultuur te laten opbloeien.

In het happinez artikel heeft Lucas in zijn ''brief aan de wereld'' verteld hoe de situatie nu is voor de Quichua indianen. De pogingen tot verbetering en bescherming, tot aan de problematiek toont in beide culturen/leefwijzen overeenkomsten. Lucas beschreef in zijn brief hoe zij noodgedwongen proberen beide culturen te gebruiken om te overleven, o.a door kinderen te onderwijzen en mondig te maken. Maar ook door culturele programma's op te zetten voor toerisme. Om op die manier bekendheid te geven aan de cultuur en deze tegelijkertijd te beschermen en er toezicht op te houden, zodat er niet nog meer schade word berokkend. Wat ik uit het artikel begrijp hebben de Quichua indianen helaas nog geen ingang gevonden in de blanke wet om hun land te beschermen.

Ook vele aborigini stammen zijn hun kinderen beter aan het voorlichten over de westerse manieren en hun eigen cultuur, om te overleven. Door culturele programma''s op te zetten geven ze bekendheid aan hun bestaan en behouden ze hun cultuur. Op juridisch gebied zijn ze al tientallen jaren bezig te vechten voor eigen land. De blanke wet vroeg bewijs dat de aborigini de eerste bewoners van Australie waren. Maar dit konden ze jarenlang niet bewijzen. Groot nadeel hierin was de verschil in informatieoverdracht in de aboriginicultuur t.o.v. de westerse wijze. Dit hele rechtsproces voor het vechten om hun eigen land en bestaansrecht staat bekent onder: Mabo case, gewonnen in 1992. Dit heeft er o.a in geresulteerd dat Arnhemland, in het noorden, uitgeroepen is tot ab-originigebied, waar de ab-origini wetten en rechten gelden. Dit is het begin geweest van wetsverandering waardoor nu langzaam aan steeds meer land ''teruggewonnen'''word.

Belangrijk onderdeel in dit proces is hun kennis en schilderkunst geweest. Net als andere oude beschavingen hadden de aboriginals geen schrijfwaar en papier om geschiedenis, wetten, regels en afspraken vast te leggen maar deden ze dit via spraak,zang, dans en (tijdelijke) tekeningen in zand of boomschors. Dit laatste is afhankelijk van het leefgebied. Er waren nog enkele ''elders'', ook wel stamoudsten, in leven die de complete geschiedenis konden vertellen, hoe hun land eruit zag en hoe zij hun land onderhielden voordat de Britten kwamen. Deze ''elders'' hebben op natuurlijke materialen hun land visueel gemaakt. Tot grote verbazing van de blanken werd de hele geschiedenis en het land met alle rivieren/bomen/ rotsblokken/broedplaatsen/ ondergrondse waterplaatsen op nauwkeurige wijze en in exacte verhoudingen geschilderd. In hun eigen ''dots'' en/of rontgen stijl.

De laatste 10-15 jaar word er in andere delen van de wereld bekendheid gegeven aan de cultuur, door de aangeleerde schilderkunst op vinyl, waar het gelukkig wel op waarde geschat word. Er worden culturele prgrammá's in Australie maar ook in Europa opgezet en festivals georganiseerd om een deel van de cultuur te delen met de blanken. Afgelopen jaar was het 400 jaar geleden dat de eerste Hollanders voet op Australische bodem zette. In Nederland is dit op veschillende wijze ''geviert'' en belicht middels festivals en evenementen, zo zijn Prins Willem Alexander en Maxima op staatbezoek geweest in Australie.

Allicht kunt u iets met deze informatie, of kunnen wij in een verder kontakt informatie uitwisselen om beide beschavingen te helpen overleven en bestaan.

Met blijdschap en tranen bedank ik u voor uw tijd,

Barbara Koster

16-4 Beste Barbara Koster,

Hartelijk dank voor uw ontroerend relaas over de Aboriginals (die ik jaren geleden ook bezocht heb, en net als u door geraakt werd). Ook fijn om te lezen dat zij langzaam maar zeker de rechten krijgen die ze verdienen. Ik begrijp dat u in contact zou willen komen met Lucas en zijn dorp, uit uw brief.
In dat kader bezorg ik u onderstaande informatie, van zijn contactpersoon hier in Europa. Via hem kunt u Lucas bereiken en/of uw krachten bundelen in de strijd.

Ik dank u uit mijn hart voor uw mooie reactie,

Hartelijke groet,
Geert Kimpen